dinsdag, 25 juni 2013

Verslagje: 100 km Ultraloop te Torhout

Met 8u34'44" een nieuwe besttijd op de 100 km en voor de tweede maal Brons op het Vlaams en Belgisch Kampioenschap.

Tevreden? Lijkt me een overbodige vraag, maar 'k geef toch het antwoord. Supertevreden...

Na de twijfels en ontgoocheling van vorig jaar, begon het deze winter al terug te kriebelen om deel te nemen aan de 100 km te Torhout. Voor het eerst werd er overdag gelopen en dit geeft toch een heel ander gevoel. Al sta je er alleen voor en helpt er niemand je voeten 100.000 maal van positie te wisselen, je voelt je niet alleen. Vele Road Runners deden de moeite om te komen supporteren. Sommigen zelfs een ganse dag, waarvoor dank. Dank ook aan de fietsbegeleiders, Hans, Ilse en Marléne. Ze hadden het niet altijd gemakkelijk. Een "kortje" was op het laatste van de wedstrijd gratis te verkrijgen.

De weersomstandigheden kan ik omschrijven met gemengde gevoelens. De bewolking, de vrij lage temperatuur en de lichte regen waren ideaal. Minder ideaal was de krachtige wind. Hij ging hard en kwam precies vanuit elke richting, behalve in de rug. Het voordeel van de Keibergstraat af te lopen, werd volledig teniet gedaan door de sterke hand van meneertje tegenwind. Het voelde aan als bergop lopen. Desondanks werd er zeker niet traag gelopen. Twee jaar geleden werd ik 14° met een tijd van 8u52'57", nu werd ik pas 24° met een tijd van 8u34'44". Een dag en een nacht verschil. Denk daar maar eens over na.

Ik starte aan een comfortabel tempo en liep in een groepje met de eerste en tweede dame. De eerste drie ronden werden telkens afgelegd in 46 min. Maar dan ging het tempo de lucht in. Ik had twee keuzes, iets sneller lopen met de mogelijkheid me uit de wind te zetten of wat gas terugnemen en alleen te vallen. Ik koos voor de optie mét dames, die ik nà 45 km moest laten gaan. Zij waren immers een strijd aan het voeren onder elkaar voor de eerste plaats. Dit tempo resulteerde in een doortocht op marathonafstand van 3u09' en halfweg op 3u47'. Voor mijn kunnen, toch een 10 min. te snel, maar ik voelde me goed en soms moet een mens eens durven gokken. Ik probeerde een tempo aan te houden van 5'/km (12 km/u) en dit lukte wel een tijdje. Vanaf km 72 begon het echter minder vlot te gaan en aan 75 km moest ik voor de eerste, maar ook enige, maal stoppen. Al is stoppen het woord niet natuurlijk. Flink doorstappen, eten, drinken, op adem komen en na een 500 meter terug de draad oppakken. Het tempo zakte tot 10,5 à 11 km/u maar kon ik blijven aanhouden. Er was een optie om onder de 8u30' de eindstreep te halen. Nà 7u30' wedstrijd ging ik de laatste ronde in. Ik moest 10 km afleggen in 1 uur. Normaal mag dit geen probleem zijn, maar de laatste 5 km deden me de das om. Het was op... Het vat was leeg... De eindstreep lag verder dan ooit... Maar er is één voordeel, een eindstreep loopt nooit weg. Ze ligt te liggen... ze ligt te wachten tot ik er met m'n armen in de lucht, m'n voet kan opzetten. Als je dit kan doen nà 100 km, voelt het aan als een overwinning. Zowel voor de eerste als de laatste.

Loop ik nog een 100 km? Sinds vorig jaar heb ik geleerd, geen uitspraken meer te doen, korte nà een wedstrijd. Eerst laten bezinken... Eerst genieten van een geslaagde 100...

Groetjes, Joris

Fotolinks: Fotoalbum Houtland Atletiek Club

  Fotoalbum Road Runners

Fotoalbum Ronny Eeckhout

ia6g1111.jpg

 

17:01 Gepost door Joris Rommelaere | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.