maandag, 25 juni 2012

Laatste editie van de Ultraloop in Torhout wordt ook mijn laatste...

Het heeft eventjes geduurd voor ik aan dit tekstje begon, maar ik moest eventjes alles laten bezinken. Om misverstanden te vermijden: neen, ik ben niet dood. Er deden zich al wilde verhalen de ronde in "'t Stee". Van een pijntje in de hartstreek naar hartritmestoornissen. Van hartritmestoornissen naar m'n laatste adem te hebben uitgeblazen. Hoe gemakkelijk ze van een mug een olifant maken, zo moeilijk kon ik van 78 km, 100 maken. Vandaag moest ik op controle bij de Cardioloog. De fietsproef was geen probleem, doch de echo bracht iets aan het licht. Er is wat vocht aanwezig rond m'n hart, die wijst op een hartvliesontsteking. Waarschijnlijk een virale infectie die zich daar heeft genesteld, toen ik in de voorbereiding wat verkouden of grieperig was. De pijn die ik voelde tijdens de wedstrijd, had op zich dus niets te maken met de inspanning die ik aan het leveren was. Het kwaad was geschied in de voorbereiding toen m'n weerstand wat zwak was. Al bij al valt het dus wel mee. Medicatie en een weekje niet lopen zou al verbetering moeten brengen. Vanaf volgende week mag ik dus terug rustig beginnen. Binnen zes weken volgt dan terug een controle.

Eventjes terug naar de wedstrijd:

Het zag er allemaal veelbelovend uit. De voorbereiding was goed verlopen, geen blessures opgelopen en de conditie, maar vooral de zin om een goeie prestatie neer te zetten was volop aanwezig. Enkel het weer kon me nog parten spelen. Dacht ik toen nog... Het was een winderige dag, maar hoe later het werd, hoe beter. Het was eigenlijk een ideaal loopweertje. Ik had me voorgenomen om te starten aan 4'45"/km, wat me vrij goed lukte. Toen voor de eerste keer Lichtervelde in zicht was, raakte ik verzeild in een groepje marathonlopers. Het was een gezellige bende van een 12-tal personen, met een goede verstandhouding. Er werd drank gedeeld en de kopmannen verwittigden steevast alle obstakels die we tegenkwamen. Het tempo voelde vrij comfortabel aan wou dit toch vasthouden tot een goeie 50 km. Ik kwam door op de marathonafstand na 3u21'. De tijd die ik vooraf had afgesproken met Ivan. Vanaf dan had ik Bjorn in m'n buurt om me te voorzien van drank, gels en mentale steun. Halfweg wedstrijd zakte, zoals voorzien, het tempo wat om dan aan ongeveer km 60 een dreun te krijgen van de hamer. Een dreun die niet te vermijden is en je op wilskracht terug moet te boven komen. Nà de derde kleine ronde te hebben gelopen en de markt te hebben gepaseerd, kreeg ik met de snelheid van een vingerknip, terug het tempo te pakken. De man met de hamer was op een terrasje gaan zitten en ik was hem kwijt. 'k Blijf het vreemd vinden hoe je van het éne moment op het andere, je van goed naar slecht kan voelen en omgekeerd. 'k Heb echter niet lang kunnen genieten van de goeie benen. In de Zwevezelestraat kreeg ik plotseling steken in de hartstreek. Een gevoel die ik niet kende. Met Nico op de fiets had ik ondertussen extra gezelschap gekregen. Ik stopte even en de pijn verdween. Toen ik echter terug begon te lopen, stak dit terug de kop op.Tot vijf maal toe ben ik gestopt en telkens kwam het terug. Ik werd bang dat mijn hobby verkeerd ging aflopen en heb toen nà vele discussies met mezelf besloten om de wedstrijd stil te leggen. Bjorn en Nico hebben mij in geen geval willen beinvloeden, maar 'k denk dat ook zij het de beste beslissing vonden. Met veel spijt, want ik was maar een goeie 20 km meer van de eindstreep en de benen wilden goed mee. Ik wilde echter geen risico lopen en besefte toen dat er meer is dan lopen. Dat het nog leuk moet blijven. Dat er thuis een vrouw en kind verwacht dat je rechtopstaand terug thuis komt en niet tussen 6 planken. 'k Heb dan ook de beslissing genomen om geen ultra's meer te lopen. Hoe graag ik het ook doe, er kruipt veel tijd in en het vergt veel van je lichaam. Stilzitten zal ik zeker niet doen. Van zodra ik mag, trek ik terug de loopschoenen aan en plan ik nog een marathon in 2012, als het er al geen twee zullen zijn. Nu ik kilometers vreten gewoon ben, moet het zeker nog mogelijk zijn om progressie te maken op deze afstand. Zoals je kunt lezen moet niemand zich nog zorgen maken, het gaat goed. Deze opgave voelt zelfs niet "slecht" aan. Het voelt aan als een verstandige beslissing en een start naar nieuwe doelen.

Tot gauw...

 

 

18:07 Gepost door Joris Rommelaere | Permalink | Commentaren (2)

Commentaren

Goed om te lezen Joris dat je het probleem gevonden hebt.

Het lukt je ooit wel om een 100 km tot een goed einde te brengen.

Vele groeten ,

Conny en Ronny

Gepost door: Conny en Ronny | dinsdag, 03 juli 2012

Reageren op dit commentaar

Goed om te lezen Joris dat je het probleem gevonden hebt.

Het lukt je ooit wel om een 100 km tot een goed einde te brengen.

Vele groeten ,

Conny en Ronny

Gepost door: Conny en Ronny | dinsdag, 03 juli 2012

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.